''Πόσο έυκολα..Ποσο δύσκολα''

Το να σπας καρδιές χωρίς να το ξέρεις είναι πολύ εύκολο.Και για τις καρδιές αυτές πολύ οδυνυρό.Πολύ μαύρο.Πολύ ειρωνικό.Πολύ ανώμαλο και αυτοκτονικό.Είναι σαν εκατομμύρια ποτάμια να πέφτουν πάνω σου,να θές να φύγεις,να θές να φτάσεις στο τέλος του καταράχτη και να μην μπορείς.Να μην μπορείς να κάνεις ούτε μία κίνηση.Ούτε μια βαθιά ανάσα να μην μπορείς να πάρεις για να αντέξεις το επόμενο ράγισμα.Γιατί οι καρδιές δεν είναι γυαλί.Δεν είναι πλαστικό.Δεν είναι χαρτί.Δεν είναι τίποτα.Είναι αυτό που με πόνο σε αφήνει πάντα.Δεν σε αποτελειώνει.Σαφήνει να περιμένεις,παγιδευμένος μέσα στην μαυρίλα και στο χάος,Στην υπερβολή και στην ειρωνεία.Κανείς δεν σε ρωτάει.Αν θές,Αν αντέχεις να συνεχίσεις να το υπομένεις αυτό.Είσαι εκεί.Δεν ξέρεις αν είναι αιώνιο,αλλά έτσι φαίνεται.Έτσι το νοιώθεις.Ουρλιάζεις φύγε.Άσε το μυαλό μου ήσυχο.Και αυτή η στασιμότητα συνεχίζει την προσπάθεια της να σε κατατάξει στα θύματα της.Πως ήσουν.Πως έγινες,Τι έγινες.Αν έγινες κάτι.Γιατί με τίποτα μπορεί να θυμίζεις πια.Τι να πείς .Και τι να μην πείς.Γιατί να το πείς και γιατί να μην το πείς.Καθημερινά αφαιρούνται οι ώρες,τα λεπτά,τα δευτερόλεπτα.Ποιά αγάπη?Ποιά πάθοι?Θάνατος θυμίζουν όλα..

''Ιδέα?Τι ιδέα?''

Δεν έχω ιδέα για το που πηγαίνω..Δεν έχω ιδέα για το τι θα συναντήσω..Δεν έχω ιδέα τι έχω αφήσει πίσω.Μα γιατί ?Για ποιο λόγο.Ξέρετε δεν με νοιάζει.Δεν με αποσχολεί τίποτα.Ας καούν τα πάντα.Εγώ ξέρω απλά γιατί συνεχίζω να προχοράω.Δεν με αποσχολεί κάτι άλλο.Συγγνώμη μαμά.Συγγνώμη μπαμπά.Συγγνώμη κύριε.Συγγνώμη κυρία.Χωρίς εξηγήσεις όμως συνεχίζω.Νομίζω πως η ειρωνία ξεχυλίζει πια..Προσέξτε.Αν γλιστρίσετε πάνω της δεν φταίω.Έχω προειδοποιήσει.Απλά ο καθένας χαράζει τον δρόμο του.Αφότου τον βρεί.Δεν φταίω αν δεν τον έχετε βρει.Επειδή εγώ μόλις τον βρήκα...Shhh!Τελευταία φορά.Μην με εμποδίσει κανείς.Δεν θα καταφέρει τίποτα.Ας ψάξει να ασχοληθεί με τον εαυτό του.Ας ψάξει για μέρη μαγικά.Ας κάνει και ότι θέλει.Σε παρακαλώ.Κάνε στην άκρη.Αγαπάω πολύ..................................

''Με λίγη ανωμαλία''

Τους δρόμους ηδονής φαίνεται πια να ακολουθω..Αιματοβαμένοι δρόμοι με λίγη ανώμαλη και αυτοκτονική αγάπη.Για ένα κορίτσι γίνονται όλα..Με πολύ ανύσηχη ψυχή..Και αγάπη πολύ η ψυχή μου φαίνεται να στάζει..Τις διασταυρώσεις πιά δεν κοιτώ..Μόνο σε ευθεία φαίνεται να πορεύομαι..Κριτήριο δεν έιναι τίποτα..Μόνο την μυρωδιά σου ακολουθώ..Παλιές εποχές..Παστεριωμένο αίμα..Τα'χω ξεχάσει πια..Τώρα μία ηδονή με κυριέυει..Και αυτής υποχήριο έχω γίνει..Και αφού η ψυχή γεμάτη μοιάζει πια.Για τι άλλο να νοιαστώ.ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.Έγω τις σκέψεις μου γεμάτες με σένα θα τις αφήσω.Και ας είναι τα μαχαίρια πολλαπλά.Τι σημασία έχει πια.Δεν έχει.Ούτε θα έχει.Με μιά ανώμαλη σκέψη γειά σας. 

Σκόρπιες Ιδέες

Κόκκινοι δρόμοι σου ανοίγονται.Κόκκινες ιδέες υλοποιούνται.Κόκκινα φιλήματα σε ζώνουν.Στο απύθμενο κενό αρκεί ένα love song για να μην αφήσει κανένα κομμάτι να φύγει για το ταξίδι του παρελθόντος..Κόκκινα πολλά και αν είδα πάθος σαν και αυτό μοναδικό.Δεν,δεν,δεν υπάρχουν άλλα λόγια..Μόνο σκέψεις μείναν για μια σημαδεμένη αγάπη.Για έναν έρωτα που θάνατο από χιλιόμετρα μυρίζει..Ας φύγουν όλα..Ας καούν...Ας εξαφανιστούν..Μόνο!Την ιδέα κράτα...Την ιδέα του ότι θα είμαι στη γωνία πάντα δίχως να περιμένω κάτι..Απλά να ακούω την ανάσα σου...Και το αίμα σου να μυρίζω..Απλά ναμε δίπλα σου..Απλά ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο να νοιώθω....

''Δρόμος με πουά κάκτους''

Μιά μέρα λευκή ,μια μέρα μπλέ ,μιά μέρα μαύρη.Ο σκοπός που δεν αποσκοπεί πουθενά θα φτάσει νανε λιγότερο ειρωνικός από μενα..Σαγαπώ Σε μισώ.Θάνατος η αγάπη ,θάνατος η ζωή..Θάνατος μια μερα σαν και αυτή...Πόσο να ψάξεις πια?Πόσο να βυθιστείς?Πόσο να προχωράς και μονιμως να προσπαθείς να ξεφύγεις..Πόσο να αγαπάς?Πόσο σε στιγματισμένα φιλήματα να ξοδεύεσε που τα ρολόγια σπάνε..Σε πόσες αγκαλιές να αιχμαλωτίζεσε που χρόνια ολόκληρα σου τρώνε...Πόσες μαχαιριές σε ανύπαρκτες καρδιές να κάνεις..Το τέλος είναι τέλος...Η αρχή δεν είναι τίποτα...Γιατί κάθε τέλος έχει μια αρχή...Ποτέ δεν είχε η αρχή κανένα τέλος..Ένα σύνεφο στην ψυχή να αντικρισω μπορώ..Βλέπω και μια μαύρη ψυχή ...Δίχως αγάπη ..Δίχως πόνο..Ειρωνία έχει μείνει μόνο...Βλέπω ένα μαχαίρι...Βλέπω ένα τέλος...Ohh my darling how beatiful you are.

Ανθρωπότητα για γέλια.

Κάθε μέρα βλέπω στους γκρίζους δρόμους εκατομμύρια ανθρώπους να κατευθύνονται προς διαφορετικούς προορισμούς..Ειλικρινά δεν γνωρίζω που πάνε.Για ένα είμαι σίγουρη.Για την μιζέρια τους...Την μιζέρια που τους προκαλέι αυτό το καθοριστικό σύστημα,να περνάνε σχεδόν ολόκληρη την μέρα μακριά από αυτά κ αυτούς που αγαπούν και την θέση αυτών να πέρνει ένα 10ωρο εξαντλητικό εργασιακό ωράριο...έχω βαρεθέι τα πάντα ξέρετε..Γελάω με το πως έχουμε γίνει...Γελάω που κοιτάμε γύρω μας και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι παίζει..Γελάω περισσότερο που πολλοί δεν κοιτάνε καν γύρω τους..Κλείνονται ερμητικά στην γυάλα που με κλειστά μάτια τους οδηγεί το σύστημα και περιμένουν σαν άβουλα προιόντα να συνεχίσουν την ''ζωή'' τους...Ναι εντος εισαγωγικών...Γιατί αν αυτό είναι ζωή....Τότε...Ότι παροιμία και να πω θάνε λίγη....ΡΕ ΣΕΙΣ....Ξέρετε τι παίζει...Δεν μπορώ να μας φιλοσοφήσω ούτε θετικά ούτε αρνητικά...Το καλύτερο από όλα όμως είναι ότι γενικά δεν έχουμε καμία φιλοσοφία...Ένα κακόγουστο αστείο έιναι όλα.....

Γειά και πάλι Γειά..

Γειά...Γειά σας..Γειά σου....Τελικά...ποιός μπορεί να μου ορίσει το μέγιστο του πόνου...Ποιός?Και αλλιώς,τι είναι ο πόνος...Αντικιμενική έννοια?Υποκειμενική έννοια?Βαρέθικα όλους αυτούς τους χαζοθεσμικούς όρους...Εγώ ξέρω τι είναι το καθέτί και εγώ δεν ξέρω τίποτα.....Έτσι είναι.Έτσι ακριβώς είναι.Τι βιώνεις -τι ζείς τι περνάς εσύ το ξέρεις φίλε μου....Άσε τους άλλους...Άσε τον διπλανό άσε τον παραδιπλανό.............Γιατί μόνο σου άνοιξες τα μάτια...Μόνος σου θα τα κλείσεις.....Οι αστεισμόι περί μοιράζομαι εμπειρίες σαν ένα μαύρο αστείο περιστέρι μακριά,πολύ μακριά μοιάζει τώρα.Δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο.Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα..Μπορώ να τα σκεφτώ όλα...Εσύ?Εσύ τι μπορείς?Απλή απάντηση..Ποτέ κάνέναν δεν ένοιαξε..Ποτέ κανέναν δεν θα νοιάξει....Έτσι με μία τόνα ρεαλισμού σε χαιρετώ...